Otago Rail Trail

De Otago Central Rail Trail (www.otagocentralrailtrail.co.nz) is een 150 km lang onverhard traject over een oude spoorlijn, waarover je nu kunt fietsen of wandelen. Auto's en ander gemotoriseerd verkeer zijn verboden. Het stuk van Cromwell naar Clyde (startpunt van de Railtrail) was behoorlijk druk met verkeer dus wij waren blij dat we een autovrij traject hadden. De spoorlijn was oorspronkelijk aangelegd om een verbinding te maken tussen Dunedin aan de oostkust en de goudzoekersplaatsen. Nog steeds zijn er goudmijnen open.

Er wordt redelijk wat reclame gemaakt voor de railtrail, dus we verwachtten behoorlijk wat medefietsers. Maar meer dan een handvol fietsers op een dag kwamen we niet tegen. Lekker rustig dus. Leuk was wel dat we de Nederlandse familie Klijn tegenkwamen. Tess en Marko wonen sinds 11 jaar in Auckland, inmiddels met zoontjes Quinn (6) en Bo (3). De kinderen spraken naast Engels ook Nederlands. Leuk dus voor Puck en Jip. (Puck: “ik vind ze heel leuk pap, ze doen zo gek”). We hebben een avond samen gegeten in het enige hotel in Omakau. Twee dagen later zagen we ze weer in Ranfurly en hebben we nog even een gezamenlijke koffie/cola-stop gehouden. Hun tempo lag wat hoger dan het onze (maar ja, zij hoefden dan ook niet hun eigen bagage te vervoeren). Daarom hebben we ze helaas niet meer gezien bij Daisybank. Tess en Marko, als jullie dit lezen: Bedankt voor de meusli-repen! Het was voor Puck en Jip echt een kerstkadootje want we vonden ze pas op kerstochtend toen we net op pad gingen.

Marko, Tess, Quinn en Bo bij Waipiata:

Het traject voert door een mooi verlaten landschap. Over oude spoorbruggen:


...en door tunnels:

De eerste dagen vooral stijgen, de laatste dagen vooral dalen, maar altijd heel geleidelijk. We hadden over het algemeen schitterend weer, echt het weer dat past bij zo'n woestijn-landschap. Het was maar goed dat we voor Puck en Jip zonnehoedjes hadden aangeschaft:

Alleen aan het eind van de dag begon het vaak ineens flink te waaien.

Bij elk oud stationnetje dat we voorbij reden konden we een stempel krijgen voor in de dagboekjes. De meeste plaatsjes waren zo piepklein dat er verder niks te beleven was. In Ranfurly hebben we na drie dagen fietsen een rustdag gehouden. Hier hebben we onze “kerstinkopen” gedaan. We hadden namelijk besloten het laatste traject tot het eindpunt Middelmarch in twee dagen te fietsen. Tussendoor konden we dan kamperen op een wildkampeerplekje dat aangegeven staat op het traject als “informal campground”:

Omdat we dan op Eerste Kerstdag aan zouden komen in Middelmarch en daar alles gesloten zou zijn, moesten we voor ruim twee dagen eten en drinken meenemen. Dat konden we gelukkig nog meekrijgen. Met de campingbaas in Middelmarch hadden we afgesproken dat hij voor ons inkopen zou doen voor een KerstBBQ. Goed he?

Inmiddels is het Eerste Kerstdag en zitten we met een voldaan gevoel in Middelmarch. We hebben de Otago railtrail afgelegd en het was mooi. Nu is het dan eindelijk toch nog echt gaan regenen, dus we zijn lekker in een cabin gekropen. Morgen op naar Dunedin. En iedereen thuis wensen we natuurlijk nog een heel Merry X-mas!

Deze kerstboom hadden wij bij ons kerstontbijt:


Loes in haar HDZ shirt:




Puck heeft een stempel erbij voor in haar dagboekje:



Een nog werkende wissel:

Onze "informal campground" bij Daisybank:

Loes doet de was:

Puck gaat naar de kapper:

Konijnen zoeken:

Kampvuur:



Hier hebben we getelefoneerd met Noordwijkerhout:


Merino schaap:

Lake Tekapo - Omarama

We zitten nu te wachten op de bus die ons over de Lindis Pass naar Cromwell zal rijden. Dit is een traject waar meer dan 80 kilometer "niks" is. Dat is voor ons ietsje teveel (of te weinig, net hoe je het bekijkt). De laatste dagen was het landschap erg fotogeniek en we hebben dus veel foto's gemaakt. Hieronder vast en voorproefje:

Door een mistig landschap met paarse bloemen en kale heuvels op de Burke Pass voor Lake Tekapo:
En het uitzicht de andere kant op:

Het fotogenieke kerkje bij Lake Tekapo. Zo fotogeniek dat er touringcars Japanners en andere toeristen af en aan rijden. En wij doen niet anders en maken ook diverse foto's (maar we komen wel op de fiets):

Puck kreeg een hart om te kleuren. De kerk hing vol met deze door kinderen gekleurde Kerstmis harten:

Wandeling bij Lake Tekapo aan het einde van de dag:

In veel speeltuintjes hebben ze oude tractors staan. Jip is helemaal in zijn element.

Onderweg van Lake Tekapo naar Lake Pukaki rijden we over een traject dat berucht staat om de harde wind. Ook wij hebben er last van (kijk naar de vlaggenstok!). Gelukkig is het grootste deel wind mee. Hele stukken rijden we boven de 35 km/uur. Met mijn combinatie is dat heel hard. Maar er zaten ook stukken tegenwind bij en dan gaat het soms maar 5 tot 10 km/uur.

Lake Pukaki was onwaarschijnlijk blauw van kleur. Vanaf dit uitzichtspunt zou je Mount Cook moeten kunnen zien, maar toen wij er waren, lag die in de wolken. Ongeveer op het punt waar Jip een steen gooit:

Puck loopt bij voorkeur de hele dag in haar onder broek:

Vrij kampeerplekje bij Lake Pukaki:

Op zo'n vrij kampeerplek is niets te doen, maar mag alles, dus dan maak je een kampvuur:

Een familieportret bij Lake Pukaki, gemaakt door Luis:

Luis met mijn fiets op de kampeerplek bij Lake Pukaki. Luis kwamen we een paar keer tegen onderweg. Hij is een Spanjaard die sinds een jaar of 6 in Nieuw Zeeland woont. We hebben twee avonden gezellig met hem gekletst over "shocking" New Zealand. Hij houdt niet van kerstmis en ontvlucht solo fietsend kerstmis. Hij hoopt nog een keer samen met zijn zoon van 4 te reizen zoals wij dat nu doen. Met deze foto hoopt hij zijn zoon enthousiast te krijgen:

Lunch onderweg in de buurt van Twizel:

Darfield - Lake Tekapo

We zijn inmiddels helemaal omgeschakeld. We weten weer hoe het is om bepakt en bezakt door de regen te fietsen. Maar we weten ook weer hoe het is om ergens aan te komen en het lekkerste ijsje uit te kiezen of te besluiten dat er vanavond niet gekookt hoeft te worden.
Zes fietsdagen en een rustdag hebben we erop zitten. De Canterbury-plains hebben we achter ons gelaten en het landschap wordt nu wat spannender. Helaas hebben we de laatste twee dagen niet veel van het landschap gezien vanwege de regen. De dagen daarvoor scheen de zon wel volop. Het was de heetste decemberweek ooit voor Nieuw-Zeeland. Wij vonden inderdaad dat die zon nogal brandde, maar dat klopte dus.
We zijn nu bij Lake Tekapo en houden een rustdag. Hier schijnt de zon ook weer lekker, maar volgens de man van de camping regent het hier nooit. Dat klopt wel want er wordt overal gesproeid. Het meer is prachtig. We hebben net een heerlijke cafe latte op en hebben hier op het terras met pappa en mamma kunnen skypen (gratis!). Nu maar eens kijken of we een wandeling kunnen maken.

De winkel van het dorp Mount Somers, tevens postkantoor, tevens benzinepomp:
Verkoeling in de rivier tijdens een lunchpauze:
Auto en tractor museum in Geraldine. Nogal lullig van opzet, alles op elkaar, maar Puck en vooral Jip vonden het geweldig:Op de camping in Geraldine was een ongebruikte wegwerpbbq achtergelaten. Deze hebben we gebruikt om te bbq-en. Niet zonder marshmellows natuurlijk:
Met uitzicht op Lake Tekapo ben ik ons weblog aan het bijwerken, terwijl Puck en Jip zichzelf vermaken. Handig zo' n minilaptopje (vlak voor vertrek in Christchurch nog gekocht, inclusief webcam, zodat we met opa en oma kunnen skypen):

Christchurch – Darfield, de eerste fietsdag

Na het dagje klimmen in Castle Hill moesten we er echt aan geloven: fietsen! Maar niet nadat we eerst een bezoek hadden gebracht aan Dominic en Nicky en hun 4 jongetjes (5 tot 10 jaar). We hadden hun naam en adres van Eva gekregen, die zei dat we ze vooral even moesten opzoeken. Hier zie je ze op de foto:
Het was meteen heel gezellig. De trampoline in de tuin en de lekkere hapjes die Nicky had gemaakt, maakten het feest kompleet. Dominic drong erop aan om ons een stukje buiten de stad af te zetten, vanwege het drukke verkeer. We lieten ons overtuigen en het paste allemaal in hun grote auto. Onderweg in de auto waren we blij dat we dit saaie maar drukke stuk niet op de fiets in de stad hoefden af te leggen. Dominic had ook nog een tip: neem de oude weg naar Arthurs Pass, the old west coast road. Bij het begin van deze weg heeft hij ons afgezet: een rustiger weg met het zelfde aantal kilometers. Hieruit blijkt wel dat er soms toch meerdere wegen zijn. En het was prima te vinden op onze 1:250.000 kaart. We nemen ons dan ook voor van elk stuk een dergelijke kaart te kopen.

We kregen al veel positieve reacties op de vlag: we zijn blijkbaar goed zichtbaar hierdoor:
Dank je wel HDZ!
De eerste etappe was naar Darfield, onder een stralende zon en met de wind in de rug. Wat wil je nog meer? De weg ernaartoe was nogal saai, recht, vlak, weinig uitzicht. Een klein stukje was onverhard: dat wilden we ook even proberen. En ja hoor, na een paar honderd meter de eerste lekke band! Niet goed voor ons gemiddelde:
In Darfield aangekomen besloten we te stoppen en een motel te nemen. Dit hadden we de dag ervoor op de terugweg vanuit Castle Hill al gereserveerd voor de zekerheid. Maar goed ook, want het zat vol. We hadden geen zin in verder fietsen naar de camping 15 km verderop. En de luxe van een motel leek ons ook wel wat voor de eerste fietsdag. De fish and chips van de plaatselijke snackbar vielen tegen. Wat dat betreft missen we Thailand wel. Het ontbijt met carrotcake in een tearoom was wel zeer goed. We ontmoetten er een ouder echtpaar dat in 1960 vanuit Nederland was geemigreerd naar Christchurch. Ze vertelden dat er veel Nederlanders emigreerneigingen hadden als ze in Nieuw Zeeland waren geweest. Wij hebben die (nog) niet.

Dagje Castle Hill

Als fanatieke boulderaar kun je natuurlijk niet in Christchurch zijn geweest zonder in Castle Hill te hebben geboulderd: dat is slechts 1,5 uur rijden. We hebben dus een topo gekocht (van het deelgebied Spittle Hill), een auto gehuurd en een crashpad gehuurd:

De eerste aanblik was al indrukwekkend. De sfeer komt een beetje Engels over: een beetje zoals Almscliff in Yorkshire, inclusief groene grasvelden, mooi uitzicht en schapen enzo. De rotsen zijn kalksteen, zoals in Freyr, maar dan gelukkig niet met al te scherpe brokkelige rots. Wel veel pockets, dus niet echt mijn ding. En de populaire boulders zijn ook behoorlijk spekkig zoals in Freyr. Maar de wrijving op de weinig beklommen blokken valt me mee.
Het was me vrij snel duidelijk dat een maand relaxen in Thailand niet echt een goede voorbereiding was op een bouldersessie. Veel lichaamsspanning zat er niet in. Ik wilde daar niet aan toegeven en ging toch fanatiek moeilijke boulders proberen. Dat is het eeuwige dilemma als je niet zo veel tijd hebt in een bouldergebied: probeer je een moeilijke boulder waar je veel moeite in moet stoppen met het risico dat het niet lukt. Of doe je wat meer makkelijke boulders, die misschien iets minder voldoening geven? Ik koos voor een moeilijke. Generation X, V7, helaas niet gelukt. Ik moet nog een keer terug dus. Maar dat is geen straf, want Castle Hill is een fantastische plaats om te zijn. Puck en Jip vermaakten zich ook de hele dag. En Loes kon hierdoor haar boek lezen, dus iedereen was hier gelukkig.