Als fanatieke boulderaar kun je natuurlijk niet in Christchurch zijn geweest zonder in Castle Hill te hebben geboulderd: dat is slechts 1,5 uur rijden. We hebben dus een topo gekocht (van het deelgebied Spittle Hill), een auto gehuurd en een crashpad gehuurd:
De eerste aanblik was al indrukwekkend. De sfeer komt een beetje Engels over: een beetje zoals Almscliff in Yorkshire, inclusief groene grasvelden, mooi uitzicht en schapen enzo. De rotsen zijn kalksteen, zoals in Freyr, maar dan gelukkig niet met al te scherpe brokkelige rots. Wel veel pockets, dus niet echt mijn ding. En de populaire boulders zijn ook behoorlijk spekkig zoals in Freyr. Maar de wrijving op de weinig beklommen blokken valt me mee.
Het was me vrij snel duidelijk dat een maand relaxen in Thailand niet echt een goede voorbereiding was op een bouldersessie. Veel lichaamsspanning zat er niet in. Ik wilde daar niet aan toegeven en ging toch fanatiek moeilijke boulders proberen. Dat is het eeuwige dilemma als je niet zo veel tijd hebt in een bouldergebied: probeer je een moeilijke boulder waar je veel moeite in moet stoppen met het risico dat het niet lukt. Of doe je wat meer makkelijke boulders, die misschien iets minder voldoening geven? Ik koos voor een moeilijke. Generation X, V7, helaas niet gelukt. Ik moet nog een keer terug dus. Maar dat is geen straf, want Castle Hill is een fantastische plaats om te zijn. Puck en Jip vermaakten zich ook de hele dag. En Loes kon hierdoor haar boek lezen, dus iedereen was hier gelukkig.
Als fanatieke boulderaar kun je natuurlijk niet in Christchurch zijn geweest zonder in Castle Hill te hebben geboulderd: dat is slechts 1,5 uur rijden. We hebben dus een topo gekocht (van het deelgebied Spittle Hill), een auto gehuurd en een crashpad gehuurd:
De eerste aanblik was al indrukwekkend. De sfeer komt een beetje Engels over: een beetje zoals Almscliff in Yorkshire, inclusief groene grasvelden, mooi uitzicht en schapen enzo. De rotsen zijn kalksteen, zoals in Freyr, maar dan gelukkig niet met al te scherpe brokkelige rots. Wel veel pockets, dus niet echt mijn ding. En de populaire boulders zijn ook behoorlijk spekkig zoals in Freyr. Maar de wrijving op de weinig beklommen blokken valt me mee.
Het was me vrij snel duidelijk dat een maand relaxen in Thailand niet echt een goede voorbereiding was op een bouldersessie. Veel lichaamsspanning zat er niet in. Ik wilde daar niet aan toegeven en ging toch fanatiek moeilijke boulders proberen. Dat is het eeuwige dilemma als je niet zo veel tijd hebt in een bouldergebied: probeer je een moeilijke boulder waar je veel moeite in moet stoppen met het risico dat het niet lukt. Of doe je wat meer makkelijke boulders, die misschien iets minder voldoening geven? Ik koos voor een moeilijke. Generation X, V7, helaas niet gelukt. Ik moet nog een keer terug dus. Maar dat is geen straf, want Castle Hill is een fantastische plaats om te zijn. Puck en Jip vermaakten zich ook de hele dag. En Loes kon hierdoor haar boek lezen, dus iedereen was hier gelukkig.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten