Otago Rail Trail

De Otago Central Rail Trail (www.otagocentralrailtrail.co.nz) is een 150 km lang onverhard traject over een oude spoorlijn, waarover je nu kunt fietsen of wandelen. Auto's en ander gemotoriseerd verkeer zijn verboden. Het stuk van Cromwell naar Clyde (startpunt van de Railtrail) was behoorlijk druk met verkeer dus wij waren blij dat we een autovrij traject hadden. De spoorlijn was oorspronkelijk aangelegd om een verbinding te maken tussen Dunedin aan de oostkust en de goudzoekersplaatsen. Nog steeds zijn er goudmijnen open.

Er wordt redelijk wat reclame gemaakt voor de railtrail, dus we verwachtten behoorlijk wat medefietsers. Maar meer dan een handvol fietsers op een dag kwamen we niet tegen. Lekker rustig dus. Leuk was wel dat we de Nederlandse familie Klijn tegenkwamen. Tess en Marko wonen sinds 11 jaar in Auckland, inmiddels met zoontjes Quinn (6) en Bo (3). De kinderen spraken naast Engels ook Nederlands. Leuk dus voor Puck en Jip. (Puck: “ik vind ze heel leuk pap, ze doen zo gek”). We hebben een avond samen gegeten in het enige hotel in Omakau. Twee dagen later zagen we ze weer in Ranfurly en hebben we nog even een gezamenlijke koffie/cola-stop gehouden. Hun tempo lag wat hoger dan het onze (maar ja, zij hoefden dan ook niet hun eigen bagage te vervoeren). Daarom hebben we ze helaas niet meer gezien bij Daisybank. Tess en Marko, als jullie dit lezen: Bedankt voor de meusli-repen! Het was voor Puck en Jip echt een kerstkadootje want we vonden ze pas op kerstochtend toen we net op pad gingen.

Marko, Tess, Quinn en Bo bij Waipiata:

Het traject voert door een mooi verlaten landschap. Over oude spoorbruggen:


...en door tunnels:

De eerste dagen vooral stijgen, de laatste dagen vooral dalen, maar altijd heel geleidelijk. We hadden over het algemeen schitterend weer, echt het weer dat past bij zo'n woestijn-landschap. Het was maar goed dat we voor Puck en Jip zonnehoedjes hadden aangeschaft:

Alleen aan het eind van de dag begon het vaak ineens flink te waaien.

Bij elk oud stationnetje dat we voorbij reden konden we een stempel krijgen voor in de dagboekjes. De meeste plaatsjes waren zo piepklein dat er verder niks te beleven was. In Ranfurly hebben we na drie dagen fietsen een rustdag gehouden. Hier hebben we onze “kerstinkopen” gedaan. We hadden namelijk besloten het laatste traject tot het eindpunt Middelmarch in twee dagen te fietsen. Tussendoor konden we dan kamperen op een wildkampeerplekje dat aangegeven staat op het traject als “informal campground”:

Omdat we dan op Eerste Kerstdag aan zouden komen in Middelmarch en daar alles gesloten zou zijn, moesten we voor ruim twee dagen eten en drinken meenemen. Dat konden we gelukkig nog meekrijgen. Met de campingbaas in Middelmarch hadden we afgesproken dat hij voor ons inkopen zou doen voor een KerstBBQ. Goed he?

Inmiddels is het Eerste Kerstdag en zitten we met een voldaan gevoel in Middelmarch. We hebben de Otago railtrail afgelegd en het was mooi. Nu is het dan eindelijk toch nog echt gaan regenen, dus we zijn lekker in een cabin gekropen. Morgen op naar Dunedin. En iedereen thuis wensen we natuurlijk nog een heel Merry X-mas!

Deze kerstboom hadden wij bij ons kerstontbijt:


Loes in haar HDZ shirt:




Puck heeft een stempel erbij voor in haar dagboekje:



Een nog werkende wissel:

Onze "informal campground" bij Daisybank:

Loes doet de was:

Puck gaat naar de kapper:

Konijnen zoeken:

Kampvuur:



Hier hebben we getelefoneerd met Noordwijkerhout:


Merino schaap: